Tryb rozkazujący (Imperativ/Imperative) służy do wydawania poleceń, próśb, zakazów, rad lub instrukcji.
Podsumowanie w języku niemieckim (Imperativ):
-
2 os. l.poj. (du): Odmieniony czasownik + pominięcie zaimka du + usunięcie końcówki -st
(np. _du machst_ → Mach!). -
2 os. l.mn. (ihr): Forma czasu teraźniejszego (odmiana ihr) + pominięcie zaimka ihr
(np. ihr macht → Macht!). -
Forma grzecznościowa (Sie): Zamiana miejscami czasownika z zaimkiem (inwersja)
(np. Sie machen → Machen Sie!). -
1 os. l.mn. (wir - propozycje): Zamiana miejscami (inwersja)
(np. wir gehen → Gehen wir!). -
Wyjątki: Czasowniki z przegłosem (ä, ö, ü) w 2 os. l.poj. tracą go
(np. du fährst → Fahr!). Czasownik sein (bądź!): Sei! (du), Seid! (ihr), Seien Sie! (grzecznościowo).
Podsumowanie w języku angielskim (Imperative):
- Używamy podstawowej formy czasownika (bez to) i pomijamy podmiot you.
- Twierdzenia: Otwórz drzwi!.
- Przeczenia: Używamy Do not lub Don’t przed czasownikiem: Don’t stop!.
- Propozycje (1 os. l.mn.): Konstrukcja Let’s + czasownik: Let’s go!.